ONVZ gids in gezondheid 14 januari 2019

Je wordt er zelf fit en gelukkig van, maar sporten kan ook een manier zijn om anderen blij te maken. Liselotte, Anne en Mirjam sporten voor het goede doel. ‘Als ik er even doorheen zat, bedacht ik me waarvoor ik het deed.’

De populariteit van sportevenementen voor het goede doel groeit elk jaar. Veel deelnemers zien het als dé manier om daadwerkelijk iets te doen voor een ander; een gevoel van betrokkenheid te tonen en niet alleen machteloos vanaf de zijlijn toe te kijken. Ook Liselotte, Anne en Mirjam zetten zich op een sportieve manier en met bloed, zweet en tranen in voor het goede doel. Wat is hun motivatie?

‘Bij de finish slaat mijn hart een paar extra slagen van geluk’

Mirjam de Jonge lijdt al 35 jaar aan diabetes. Hoewel sporten voor haar niet altijd gemakkelijk is, heeft ze al behoorlijk wat sportieve uitdagingen op haar naam staan. ‘In mijn jeugd baalde ik vaak dat mijn ziekte mijn leven zo beïnvloedde’, vertelt ze. ‘Een avond tot diep in de nacht stappen zat er voor mij vaak niet in. Ik wilde zo graag zélf de regie over mijn leven krijgen. Ik besloot te gaan sporten om, als wraak, te kunnen laten zien dat mijn ziekte mij er niet van kon weerhouden uitdagingen aan te gaan. Dat lukte: door te sporten verbeterde mijn conditie, verloor ik gewicht, gingen mijn gemiddelde bloedsuikerwaarden met sprongen vooruit en kreeg ik eindelijk zelfvertrouwen. Al snel besloot ik, via de Bas van Goor Foundation, mijn eerste Diabetes Challenge aan te gaan.’

In de jaren daarna liep Mirjam onder meer twee grote delen van de Santiago Compostella, deed ze mee aan de langste langlaufwedstrijd ter wereld en bracht ze al drie keer de Nijmeegse Vierdaagse tot een eind. Aan alle uitdagingen koppelde ze een goed doel. ‘Met een collectebus langs de deuren gaan is niets voor mij’, vertelt ze. ‘Liever ga ik zelf actief aan de slag. Als je weet dat het behalen van de finish nog een extra medaille geeft, namelijk een geldbedrag waarmee je anderen kunt helpen, dan geeft dat nóg meer energie en slaat mijn hart een paar extra slagen van geluk. Het is ook een win-win situatie: door veel te bewegen, help ik mezelf én anderen.’ Haar volgende uitdaging? Hardlopen voor het Diabetesfonds. ‘Daarnaast ga ik in Spanje mijn eerste halve marathon lopen. En ik wil voor de vierde keer de Vierdaagse wandelen, dit keer voor Pink Ribbon.’

‘Ik appte haar: Deze was voor jou, vriendin’

Ook al is ze geen fervent hardloper, Liselotte Martens loopt ieder jaar mee met de Dam tot Damloop. In september van dit jaar deed ze dat niet alleen voor de gezelligheid, ook voor haar vriendin. ‘Een aantal maanden eerder had zij de diagnose borstkanker gekregen’, vertelt ze. ‘Ik had het gevoel dat ik niet veel voor haar kon doen, dus besloot ik mijn bijdrage te leveren door de Dam tot Dam te lopen en daarbij zoveel mogelijk geld op te halen voor onderzoek.’ Liselotte maakte een eigen sponsorpagina aan op de site van KWF. Haar doel: €1000 ophalen. ‘Op Facebook postte ik updates van mijn voorbereiding. Een foto van een training of een filmpje waarin ik aan het hardlopen was met mijn zoontje in de buggy. Dat werkte goed; uiteindelijk heb ik €1600 opgehaald!’

Liselotte vertelde haar vriendin van tevoren niet dat ze voor háár meeliep. ‘Ik heb haar pas na de wedstrijd een berichtje gestuurd: ‘Deze was voor jou, vriendin’. Toen hebben we wel even wat mooie en emotionele dingen tegen elkaar gezegd. Het gaf de wedstrijd sowieso een heel bijzondere lading. Ik heb veel gedacht aan mijn vriendin en aan andere mensen die keihard vechten om beter te worden. Als ik er even doorheen zat – het was ijskoud en het regende de hele wedstrijd – bedacht ik me dat dat peanuts was bij wat zij meemaken. Dat gaf me de kracht om door te zetten. Het voelt goed dat ik op deze manier daadwerkelijk een bijdrage heb kunnen leveren. Met nieuwe doorbraken in kankeronderzoek kunnen we patiënten extra tijd geven. En je realiseert je pas écht wat tijd is, als het niet meer vanzelfsprekend is.’

‘Ons doel: meer openheid rondom psychische aandoeningen’

Voor Anne Marsman werd de marathon van New York van dit jaar extra bijzonder, toen ze besloot er een heel persoonlijk goed doel aan te hangen. ‘Tien jaar geleden heb ik de New York Marathon ook gelopen’, begint ze. ‘Ik leed aan een eetstoornis en op zoek naar een doel om te blijven hardlopen, schreef ik me in voor de marathon. Het was een fantastische ervaring, maar mijn motivatie was niet zuiver; ik deed mijn lichaam vooral geweld aan.’ Toen Anne begin 2018 een rondje in een park in Boekarest rende, kreeg ze het idee de New York Marathon opnieuw te gaan lopen. Dit keer met een gezonde geest, een gezond lichaam en een gezonde motivatie. En: samen met haar man.

Aanvankelijk wilden ze puur voor zichzelf lopen, zonder goed doel. Maar de omstandigheden veranderden die gedachte. Anne: ‘Begin dit jaar voelde ik me een tijdlang erg somber en slopen de eetgestoorde gedachten er weer in. Het duurde maanden voor ik durfde te erkennen dat ik opnieuw niet gezond bezig was. In gesprek met mijn man besloten we: we gaan het hier wél over hebben. We gaan juíst delen hoe lastig de weg naar de marathon is geworden en hoe we daarmee omgaan. Veel mensen zien ons als een ‘lang leve de lol’-stel. Het leek ons een statement om te laten zien: kijk, ook wij worstelen.’ Anne en haar man bedachten de actie ‘Geef ons kleur’, voor meer openheid rondom psychische aandoeningen. Ze haalden zo’n €5000 op. ‘Dat we onze actie persoonlijk maken en ons kwetsbaar opstellen, maakt denk ik dat het mensen raakt. Een doel verbinden aan een grote uitdaging zorgt sowieso voor extra motivatie. En ergens bewust mee bezig zijn, maakt de weg naar het event toe extra waardevol. Voor jezelf, maar ook voor je omgeving.’